Z dniem 16 lipca 2010 roku weszła w życie Ustawa o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1998.21.94). Wprowadza ona do Kodeksu pracy art. 103 z ind. 1 do 103 z ind. 6, które regulują kwestie podnoszenia kwalifikacji pracowników. Zagadnienie to unormowane było dotychczas w Rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 października 1993 roku w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. 1993.103.472), wydane na podstawie art. 103 k.p..

Nowelizacja została uchwalona w celu wykonania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2009r. sygn. akt K 28/08, w którym stwierdzono niezgodność art. 103 Kodeksu pracy z art. 92 ust.1 Konstytucji RP z uwagi na brak szczegółowego wskazania zakresu spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu oraz wytycznych dotyczących treści tego aktu wykonawczego.

Wejście nowych przepisów w życie zlikwidowało więc lukę w prawie, istniejącą od 11 kwietnia w związku z uchyleniem przez Trybunał Konstytucyjny dotychczasowych przepisów.

Ustawodawca nie ograniczył się tylko do prostego przeniesienia regulacji z rozporządzenia do Kodeksu pracy, ale dokonał także kilku modyfikacji samego modelu kształcenia pracowników.

Przede wszystkim zrezygnowano z istniejącego dotychczas podziału na formy szkolne i pozaszkolne podnoszenia kwalifikacji. Obecnie funkcjonuje ujednolicona definicja opisana w art. 103 z ind. 1, na mocy którego przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.

Ujednolicono także kwestie związane z przyznaniem pracownikowi urlopów lub zwolnień od pracy związanych z podnoszeniem kwalifikacji. Uprawnienia te nie będą już różnicowane ze względu na okoliczność czy dokształcanie ma miejsce na podstawie skierowania pracodawcy czy też bez niego.

Sprecyzowano również istotne kwestie  dotyczące świadczeń pracodawcy w związku podnoszeniem kwalifikacji przez pracownika. Strony stosunku pracy nie muszą zwierać oddzielnej umowy regulującej to zagadnienie, jeżeli pracodawca nie zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu dokształcania. Zgodnie bowiem z nowymi przepisami pracownik podnoszący kwalifikacje zawodowe jest obowiązany do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę na ten cel z tytułu dodatkowych świadczeń, w wysokości proporcjonalnej do okresu zatrudnienia po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub okresu zatrudnienia w czasie ich podnoszenia jeżeli:

1) bez uzasadnionych przyczyn nie podejmie podnoszenia kwalifikacji zawodowych albo przerwie podnoszenie tych kwalifikacji,

2) pracodawca rozwiąże z nim stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy, w trakcie podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub po jego ukończeniu, w terminie określonym w umowie, nie dłuższym niż 3 lata,

3) w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy za wypowiedzeniem, z wyjątkiem wypowiedzenia umowy o pracę w związku z mobbingiem (art. 94 z ind. 3 k.p.),

4) w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia z braku przyczyn określonych we właściwych przepisach. 

Z przyjętych zmian cieszą się organizacje pracodawców, które protestowały przeciwko proponowanym w projekcie ustawy bardziej restrykcyjnym rozwiązaniom.

Pamiętać jednak należy, iż zastrzeżono, że do pracowników, którzy rozpoczęli podnoszenie kwalifikacji zawodowych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy regulujące zasady i warunki podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracowników, obowiązujące przed dniem 11 kwietnia 2010 roku.

Sejm ustalił także nowy wymiar urlopu szkoleniowego, którego długość zależy od rodzaju zdawanego egzaminu (np. 6 dni na egzamin maturalny, eksternistyczny czy potwierdzający kwalifikacje zawodowe; zaś 21 dni na egzamin dyplomowy) – przy czym zaznaczyć należy, iż wymiar ten jest korzystniejszy od tego, jaki obowiązywał w dotychczasowych przepisach wykonawczych, jak również zobowiązał pracodawcę do płatnego zwolnienia z pracy pracownika na czas zajęć podnoszących kwalifikacje zawodowe oraz umożliwił pracodawcy – bez nakładania obowiązku - przyznanie pracownikowi dodatkowych świadczeń związanych ze szkoleniem, np. na pokrycie opłat za zakwaterowanie, przejazd i podręczniki.

Rozszerzony został także zakres sytuacji, kiedy pracownik jest zobowiązany do zwrotu kosztów kształcenia.