Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2007 r.
Przy ustalaniu prawa do emerytury warunkiem niezbędnym uwzględnienia okresu składkowego wymienionego w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustaw)' z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.) jest - po wejściu w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532 z późn. zm.) - przedstawienie przez wnioskodawcę pozytywnej decyzji o uznaniu go za repatrianta w oparciu o art. 16 tej ustawy.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustaw)' o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, okresem składkowym jest okres zatrudnienia za granicą osób, które w tym czasie nie były obywatelami polskimi, jeżeli osoby te powróciły do kraju po dniu 22 lipca 1944 r. i zostały uznane za repatriantów.
Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o repatriacji, za repatrianta może być uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) jest polskiego pochodzenia,
2) przed dniem wejścia w życie ustawy (zasadniczo ustawa weszła wżycie 1 stycznia 2001 r.) zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej,
3) nie zachodzą wobec niej okoliczności określone w art. 8 ustawy, tj.:
- utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie przepisów ustawy z 9 listopada 2000 r. lub - repatriowała się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na podstawie umów repatriacyjnych, zawartych w latach 1944-1957 przez RP lub przez PRL z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich do jednego z państw, będących stroną tych umów, lub
- w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działała na szkodę podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, lub
- uczestniczyła lub uczestniczy włamaniu praw człowieka,
4) przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku z pobieraniem nauki w szkole wyższej na podstawie przepisów O podejmowaniu i odbywaniu studiów przez osoby niebędące obywatelami polskimi,
5) złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.
Organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta jest wojewoda właściwy ze względu na zamierzone miejsce osiedlenia się tej osoby (art. 16 ust. 2 ustawy). Obywatelstwo polskie nabywa się z dniem, w którym decyzja o uznaniu za repatrianta stała się ostateczna (art. 16 ust. 3 ustawy).
Decyzja o uznaniu za repatrianta powoduje, że przy ustalaniu prawa tej osoby do świadczeń emerytalnych i rentowych oraz ich wysokości w Rzeczypospolitej Polskiej okresy zatrudnienia za granicą uwzględnia się jako okresy składkowe (art. 16 ust. 4 ustaw).
Obowiązującym aktem wykonawczym są przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie postępowania w sprawach o uznanie za repatrianta (Dz. U Nr 22, poz. 260 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustaw)' o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, okresem składkowym jest okres zatrudnienia za granicą osób, które w tym czasie nie były obywatelami polskimi, jeżeli osoby te powróciły do kraju po dniu 22 lipca 1944 r. i zostały uznane za repatriantów.
Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy o repatriacji, za repatrianta może być uznana osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) jest polskiego pochodzenia,
2) przed dniem wejścia w życie ustawy (zasadniczo ustawa weszła wżycie 1 stycznia 2001 r.) zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej,
3) nie zachodzą wobec niej okoliczności określone w art. 8 ustawy, tj.:
- utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie przepisów ustawy z 9 listopada 2000 r. lub - repatriowała się z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej na podstawie umów repatriacyjnych, zawartych w latach 1944-1957 przez RP lub przez PRL z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich do jednego z państw, będących stroną tych umów, lub
- w czasie pobytu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej działała na szkodę podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, lub
- uczestniczyła lub uczestniczy włamaniu praw człowieka,
4) przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego w związku z pobieraniem nauki w szkole wyższej na podstawie przepisów O podejmowaniu i odbywaniu studiów przez osoby niebędące obywatelami polskimi,
5) złoży wniosek do wojewody w terminie 12 miesięcy od ukończenia szkoły wyższej.
Organem właściwym do wydania decyzji o uznaniu za repatrianta jest wojewoda właściwy ze względu na zamierzone miejsce osiedlenia się tej osoby (art. 16 ust. 2 ustawy). Obywatelstwo polskie nabywa się z dniem, w którym decyzja o uznaniu za repatrianta stała się ostateczna (art. 16 ust. 3 ustawy).
Decyzja o uznaniu za repatrianta powoduje, że przy ustalaniu prawa tej osoby do świadczeń emerytalnych i rentowych oraz ich wysokości w Rzeczypospolitej Polskiej okresy zatrudnienia za granicą uwzględnia się jako okresy składkowe (art. 16 ust. 4 ustaw).
Obowiązującym aktem wykonawczym są przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2001 r. w sprawie postępowania w sprawach o uznanie za repatrianta (Dz. U Nr 22, poz. 260 z późn. zm.).
