Zgodnie z brzmieniem art. 57 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - orzekając rozwód sąd orzeka także, czy i który z małżonków ponosi winę rozkładu pożycia. Istnieje jednak możliwość, przewidziana w § 2 tego przepisu, która zakłada, że na zgodne żądanie małżonków sąd zaniecha orzekania o winie. W tym wypadku następują skutki takie, jak gdyby żaden z małżonków nie ponosił winy.

Zatem z literalnego brzmienia tego artykułu wynika, że aby sąd mógł pominąć rozstrzyganie o winie - musi zostać zgłoszony wspólny wniosek małżonków. W tej sytuacji - musi Pani zapytać męża o jego oczekiwania w tej kwestii i w razie osiągnięcia porozumienia - należy zgłosić stosowny wniosek.

Kwestia winy ma znaczenie dla ewentualnego obowiązku alimentacyjnego, którego postawą jest art. 60 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Środków na utrzymanie od byłego małżonka nie może żądać jedynie małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia.

W Państwa sytuacji - gdyby nie doszło do orzeczenia o winie - będziecie traktowani oboje jako małżonkowie niewinni, każdemu z Was będzie zatem przysługiwało uprawnienie do zgłoszenie wniosku na rozprawie w obecności drugiego małżonka albo w piśmie (które należy doręczyć drugiemu małżonkowi), którego celem będzie dochodzenie roszczeń alimentacyjnych od drugiego małżonka na wypadek orzeczenia rozwodu.

Złożenie wniosku przez małżonków o zaniechanie orzekania o winie jest dla sądu wiążące. Takie oświadczenie można oczywiście cofnąć - aż do momentu kiedy rozwód zostanie prawomocnie orzeczony, a zatem także w postępowaniu apelacyjnym można zażądać orzeczenia o winie. Jeśli cofnięcie zgody następuje w apelacji, czyli odwołaniu się od wyroku pierwszej instancji - sąd apelacyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.